Hallo Wereld!

Lieve Xanthos.

Vreugde en verdriet, wat ligt het dicht bij elkaar…
Verdriet overheerst op dit moment…
Ik kan het nog niet bevatten, lig in bed, maar kan niet slapen.
Alles is betrekkelijk, ik weet het als geen ander, maar op dit moment kan ik daar niets mee.
In gedachten begin ik aan een brief voor jou, mijn lieve Xanthos.

Vorige week zondag waren we nog in Eesveen, samen met vrienden en goldens. We genoten volop, vreugde overheerste. Onze Brennen, Nevis, Daantje, Kaya en jij Xanthos, één voor één brachten jullie vol passie de dummy’s binnen en liepen een mooi sleepje. Het was warm weer en vooral van het waterwerk kregen jullie geen genoeg. Wij waren deze “training” begonnen met koffie en gebak, we hadden immers iets te vieren; Het dagboek van Lucky was uit! Gezelligheid kent geen tijd, vrolijk zaten we uren later aan een stokbroodje en toasten met een glaasje koude bubbels.

Dinsdag voelde ik me niet goed, maar Frans wilde toch met Kaya en Xanthos bij de KNJV gaan trainen. We hadden nog geen training gemist, maar deze keer hadden we niet begrepen op welke locatie de training plaats zou vinden. Frans reed van Heerenveen naar Drachten, maar ook daar waren onze trainingsmaatjes niet vinden. Hij deed toen bij de A7 zelf maar een paar vooruit-jes met Kaya en Xanthos. Thuis vertelde hij trots dat vooral Xanthos het zo goed had gedaan.

Donderdag werd je ziek. Je lag waar je lag en hijgde. Sloom begonnen we aan ons rondje, plichtsgetrouw sukkelde je achter me aan, maar bij de eerste de beste afslag keek je me aan alsof je vroeg: “Zullen we maar teruggaan, baasje?”

Vrijdagmorgen probeerde Kaya me iets te vertellen. Ik zat aan mijn ontbijt toen Kaya me kwam halen. Hij liep naar Xanthos, ging vlak bij zijn snuitje liggen en keek me een beetje hijgend aan. “Het gaat niet goed met Xanthos, he vriend”, zei ik en kwam er bij zitten.
Vrijdagmiddag om 4 uur gingen we met lood in de schoenen naar de dierenarts. Het voelde niet goed, ik was bang voor de diagnose “kanker”. Xanthos sprong zelf in de auto, het gaf een beetje moed dat hij dat nog kon. Maar de dierenarts zag op de echo van alles wat niet pluis leek en stuurde ons meteen door naar het dierenhospitaal in Drachten. Ook Jantsje zag dat het ernstig was en wilde met spoed gaan opereren. Dit ging te snel voor mij, ik wilde wachten tot Frans kwam. Samen zaten we in de wachtkamer op de grond. Xanthos legde lief zijn kopje op mijn been en was heel rustig. Heel even hoopte ik dat hij zo, nog voor de operatie, zijn laatste adem zou uitblazen, maar aan de andere kant wilden we alles doen om hem te redden. Toen alles gereed was voor de operatie liet ik Jantsje plechtig beloven dat ze Xanthos zou laten slapen, als mijn bange vermoeden juist zou blijken te zijn.
Het wachten duurde lang. Aan de ene kant was dat een goed teken, aan de andere kant ook een slecht teken. Eindelijk kwam Jantsje door de deur, ze had haar operatiekleren nog aan. Het goede bericht was, dat ze geen tumoren had gevonden, het slechte nieuws was dat ze niet de vinger op de exacte oorzaak van de acute vergroting van milt en lever had kunnen leggen.
Om 9 uur gingen we naar huis, we hadden nog niet gegeten. Ook Jantsje niet, ze had als een leeuwin voor Xanthos zijn leven gevochten. Onze vriend moest blijven, hij lag aan het infuus. Een camera bewaakte hem. We zouden de volgende morgen om half 10 bellen en hoopten hem dan weer mee naar huis te kunnen nemen…

Zaterdagmorgen om half negen piepte mijn mobieltje, ik stond in de supermarkt. Frans vertelde het trieste bericht. Xanthos was dood…. Daar sta je dan bij de kassa te janken.
De caissière drukte mijn hand en maande me vooral rustig te blijven en geen brokken te gaan maken met de auto. Thuis dronken we eerst een bak sterke koffie. Samen gingen we onze grote vriend halen, Kaya ging ook mee. Jantsje zelf bracht ons naar de afscheidsruimte en als vriendin van de jacht deelde ze ons verdriet. Het was zo onvoorstelbaar, zo dramatisch.

Nu zit ik naast je en schrijf verder aan mijn brief aan jou, mijn lieve Xanthos.
Mijn bril beslaat, een traan drupt op het papier.
Daar lig je in al je pracht, alsof je slaapt, alsof je elk moment je kopje zal gaan optillen en me lachend aan zal kijken, zoals alleen jij dat kon. Je dummy ligt naast je.
Kaya ligt naast mij, wil hij me troosten? Hij heeft al geaccepteerd dat jij er niet meer bent. Hij heeft voorzichtig aan je gesnuffeld, maar wende al snel zijn kop af en droop af. Een dier is een dier.

Diggit, het knuffeltje dat je 5 jaar geleden kreeg toen we je als puppy mochten ophalen, ligt bij je. Dat dit speeltje jou heeft overleefd, zegt alles over je zachte karakter.
Ook je frisbee, waar we een paar weken geleden aan met strand nog mee speelden. Je kreeg er geen genoeg van. Keer op keer gooiden we de frisbee in zee en dook jij de golven in. We oefenden spelenderwijs het terugbrengen en afgeven zonder uitschudden… We zouden immers zaterdag nog een paar KNJV proeven gaan lopen… en de MAP… en…

Kaya pikte trouwens gisteren deze frisbee in. Blijkbaar vond hij het een beetje teveel van het goede. Hij liep ermee weg, maar halverwege de garage leek hij zich te bedenken en liet de frisbee toch liggen. Wat zou een hond voelen, hoe zou hij zijn rouw verwerken? Ik weet het niet, ik weet alleen dat hij op dit moment een grote troost voor ons is!

Dag Xanthos, ik blaas je kaarsje uit, ik moet net als Kaya accepteren dat jij hier niet meer bent. Je bent nu aan de andere kant van de horizon op de eeuwige jachtvelden. We gaan straks respectvol afscheid van je nemen en later je as uitstrooien op een heel bijzonder plekje, dat heb je verdiend.
Lieve Xanthos, Bedankt voor alles! Samen beleefden we lief en leed. Het zat jou ook niet altijd mee, maar samen hebben we vooral genoten van het leven. Jij was echt mijn maatje!
We gaan je missen; ik en je allergrootste vriend Frans, net als Jacob, Geert-Jan en Mesi. Wat zal het vreemd zijn dat jij straks Geert-Jan niet kunt begroeten als hij terugkomt van zijn wereldreis. Maar ook onze vrienden en buren gaan je missen, net als je vrienden van de jacht, vooral Kaya, denk ik.

We denken eraan hoe lief je met Lucky speelde, kijken nog een keer naar ons filmpje, pakken het prachtige dagboek vol foto’s en verhalen erbij en we kunnen alleen nog met Kahlil Gibran zeggen:

“Als je verdrietig bent, kijk dan in je hart en je zult zien dat je huilt om wat je vreugde schonk”.

Vreugde en verdriet, waarom ligt het zo dicht naast elkaar?

Je verdrietige baasjes Frans en Sietske

Lik! Kaya

Bedankt maatje!

Mijn vrouw en ik hebben het over de envelop voor de giro. Ik zou die straks even op de bus doen. Mijn vrouw pakt de enveloppen en Nick staat gelijk vol aandacht al klaar om aan de slag te gaan.

Nick is dol op kinderen. Hij kijkt steeds door onze heg en houdt het buurmeisje van 5 jaar oplettend in de gaten. Hij loopt gelijk met haar langs de heg op en bij het huis is een laag hekje waar hij fijn een aai en extra aandacht kan krijgen.

Zelfs zonder beugel let Nick erg goed op mij. Wanneer ik hem uitlaat aan de riem, leidt hij me toch nog langs lantaarnpalen, containers en geparkeerde auto’s. Helaas heb ik niet altijd tijdig zijn signalen in de gaten. Serge had me over andere geleidehonden al verteld dat die ook obstakels ontweken zonder dat ze in de beugel liepen, maar Nick doet dat dus ook.

Nick herkent het geluid van onze auto en die van onze zoon. Wanneer wij thuiskomen, staat hij al met zijn kop in de vensterbank ons op te wachten. Hetzelfde doet hij bij onze zoon. Hij zoekt dan al een doek en gaat hem daarmee tegemoet. Nick weet zelfs dat het trekspelletje buiten in de tuin gespeeld wordt.

Vorige week lag Nick lekker languit dwars op ons tuinpad te zonnen. In ons schuurtje staat een tweede koelkast waar ik snel naar op weg was. Ik lette niet goed op en viel plompverloren languit over Nick heen. Mijn handen en knietjes schaafden heerlijk over de uitgewassen grindtegels. Geheel automatisch zei ik dus “Au!” En iets minder fraais naar Nick. Die goeierd schrok heftig en kwam overeind om bij me te kijken. Met hem was er gelukkig niets aan de hand. Eén van de bierflesjes was gesneuveld en de boodschappen voor de koelkast moesten eerst even worden afgespoeld en het glas opgeruimd worden voordat ik opnieuw naar het schuurtje kon. Inmiddels gaat Nick niet meer in -, maar naast de looproute in de tuin liggen. Kijkt nu echt op wanneer hij me hoort lopen.

Gisteravond ging het plotseling heel slecht met één van onze Shelties. Ze had sinds een half jaar hartklachten en gisteren werd ze ernstig benauwd. Nick kreeg dat ook in de gaten en ging dicht bij haar staan kijken. Later op de avond zijn we naar de dierenarts geweest en moesten we onze Dusty laten inslapen. Toen we thuis kwamen stond Nick ons op te wachten. Hij snuffelde meteen aan de doos waarin Dusty lag. Hij ging naast de doos liggen en keek steeds naar Dusty. Ook vanmorgen kwam ze nog even snuffelen. Onze andere Sheltie (dochter van Dusty) had slechts geringe belangstelling.

Allemaal voorbeeldjes van hoe knap Nick is en hoe snel hij dingen leert en oppakt!
Een schat van een hond!

Jaap

Beste vrienden van Nick en Lucky,

Een tijdje geleden had ik al verteld dat het ook met onze vriend Lucky goed gaat. Hij wordt opgeleid tot combihond, geleidehond naast de rolstoel! Echt geweldig.

Op dit moment is er weer nieuws, er komt een vervolg op het weblog, het dagboek van Lucky wordt uitgebracht! Dit is de voorkant van het boekje:

We hebben de drukproef alvast mogen zien. Het wordt een prachtig ingebonden boekje, 128 bladzijden, stevige cover, vol mooie foto”””’’s in full-colour, gedrukt op 135 gr Satimat MC papier.
Het ligt op dit moment bij de drukker, en dit is de achterkant met de aanbeveling van Martin Gaus!

Met de verkoop van dit boekje willen we het goede doel steunen. Per verkocht exemplaar zal € 1,00 worden gedoneerd aan KWF Kankerbestrijding en € 1,00 aan de Stichting Gaus Geleide-en Hulphonden!

Uiteraard is dit een geregistreerde actie. De actiecode KWF is A3020100128 en voor de Stichting Gaus is Marlia de contactpersoon.

Het wordt uitgebracht onder ISBN nummer 978-90-9025536-1 / NUR 431. De oplage is beperkt, maar U kunt alvast een boekje reserveren door een mailtje te sturen naar info@goudeniik.nl. Zodra het boekje binnen is krijgt u bericht van ons.

De verkoopprijs wordt € 15,95 bij contante betaling en directe levering. Uiteraard kunnen we het boekje ook naar U opsturen zodra de drukker het geleverd heeft. U kunt bestellen door overschrijving van € 19,95 (incl.verzendkosten) op bankrek. 13.18.45.675 t.n.v. S. van der Bij te Burgum o.v.v. uw NAAM, ADRES, POSTCODE en WOONPLAATS.
Bij bestelling van 2 exemplaren kan de prijs incl. verzendkosten beperkt blijven tot slechts € 35,00!

Onze goal is 1.000 Euro naar het goede doel!

Met dank aan Frans, Carin en alle vrienden van Lucky,

Sietske van der Bij.

Tot ziens, kanjers!!

Het is alweer even geleden dat ik iets van ons liet horen. De oorzaak daarvan is dat het goed met ons gaat, waardoor er minder te vertellen is en het dus zijn gangetje gaat zonder opmerkelijke gebeurtenissen. Mijn vrouw zei zojuist dat ik de wandeling naar de stad maar eens moest beschrijven omdat ik opgetogen thuiskwam.
Het ging erg lekker. Nick ontweek keurig groencontainers en geparkeerde auto’s die op de stoep stonden. Liep netjes door bij de plek waar een hond woont en bij de wasserette. Normaal wil hij daar altijd wel even geïnteresseerd staan kijken. In de stad aangekomen, was Nick snel en goed bij de les te houden. Wanneer hij wat afgeleid (een geurtje of iets eetbaars) was, liet hij zich snel en goed corrigeren zodat we gewoon door konden lopen. In de winkelstraat gaf Nick keurig aan dat er een hellinkje omlaag was. Nu hij de route kent liepen we zonder veel aanwijzingen precies goed. Richting huis maakte Nick mij nog even erop attent dat we links tweemaal een zebra hadden, maar met een enkele aanwijzing dat we rechtdoor moesten ging hij gelijk weer verder. Anders wil Nick nog wel eens een poging doen om de route naar huis wat uit te breiden met een extra ommetje. Daar ga ik dan niet in mee, maar Nick is dan moeilijk te bewegen de goede richting te kiezen. Vandaag ging het dus toppie! Wanneer het een examen was had hij vast een 9 gehad. Dat is erg knap voor een route van ca. 3 km. die hij nu zo’n 10 keer gelopen heeft met een baas die hij nog geen half jaar kent.
Nog even een leuk weetje: Nick heeft zijn eerste vangst gedaan.
Vanwege het slagen van één van de dochters hingen er ballonnen in de tuin. Plots knapte er één en onze oudste dochter keek even naar Nick terwijl ze nog met iemand aan haar mobieltje sprak. Ze zag Nick ergens op kauwen, dus dacht zij dat hij op de resten van de ballon aan het kauwen was. Ze liep op Nick af en zei: “Los!” Daar viel geen stuk ballon, maar een dood muisje. Met afschuw en schrik riep dochter, ook in de mobiele telefoon, “Bah een muis!” Hij is echt razend snel!
Het voeren van de vogels in de tuin trekt door het gemorste voer helaas ook muizen aan. Ik vind dat maar niets, maar andere gezinsleden vinden dat weer leuk en aandoenlijk om te zien. Er werden dan ook foto’s van de muis gemaakt die aan het eten was. Nick heeft het vraagstuk op natuurlijke wijze opgelost, waardoor iedereen er vrede mee kon hebben.

Jaap en Nick

Het is alweer twee maanden geleden dat ik voor het laatst een berichtje over Lucky plaatste. Nu is het de hoogste tijd voor een kleine update, er is nieuws! Uiteraard ontvangen Frans en ik niet meer wekelijks berichtjes over Lucky, de trainsters zijn gewoon heel druk bezet met het aftrainen van “onze” hondjes. Maar vorige week was er weer een berichtje van Marlia, een goed bericht! Ik werd er zo blij van dat ik ogenblikkelijk Frans belde. Hij zat op zijn werk, maar ik moest hem even storen voor dit geweldige nieuws.
Marlia mailde: “Hallo Sietske en Frans, Lucky zit nu bij mijn collega Emmy in huis, gezellig voor hem toch? We hebben besloten om hem te trainen als combinatiehond. Dat is dus geleidehond naast de rolstoel en tevens hulphond. Een hele klus maar we denken dat Lucky het aankan!!! Liefs, Marlia”

Zoo, daar wordt een mens stil van, wat een kanjer! Zou hij deze zware taak echt aan kunnen? Wat zou dat ontzettend knap zijn van zowel Lucky als van de trainers. Ik moest dit even verwerken en heb Kaya eerst maar eens lekker geknuffeld. Hij weet het niet, maar Lucky is zijn zoon.

Combihond, dat ben je niet zo maar, er moet nog heel veel getraind worden. Overal, in de lift, op het station… Ook dat ging goed liet Marlia via een SMS-je weten.

Vorig jaar oefenden we soms voor publiek…

Onze student is zijn jaartje op het Friese Platteland nog niet vergeten. Met Emmy bracht hij een bezoekje aan zijn vroegere fans. Nieuwsgierig snuffelde hij aan zijn zwart witte vriendinnen, hij lag zelfs met zijn kop onder het prikkeldraad om hen te begroeten!

Maar, dacht Lucky, oeps, waren ze echt zo groot en waren het zooveeeel??

Emmy, dank voor het fotootje! We zijn ontzettend trots op onze kleine, ik bedoel grote, kanjer!

Sietske

Vaak krijg ik de vraag of een geleidehond weet dat het verkeerslicht op rood of groen staat.
Dat is een moeilijke vraag. Op de site van Martin Gaus staat te lezen:
“Een écht verkeersveilige hond bestaat niet. Soms is verkeer immers niet in te schatten, niet voor ons, laat staan voor een hond. De cliënten dienen dan ook waar dit kan over te steken bij officiële oversteekplaatsen en zebrapaden. Een geleidehond zorgt er voor dat zijn begeleider nergens tegenaan loopt of ergens in valt en begeleidt hem naar de bestemming die de cliënt aangeeft. Een geleidehond kan geen huisnummers aangeven, stoplichten begrijpen, stratenplannen uit zijn hoofd kennen of straatnamen onthouden. Een geleidehond weet dat als hij zijn tuig om heeft hij aan het werk is, hij laat zich dan niet afleiden. Het tuig wordt op maat gemaakt, de beugel ligt op goede hoogte prettig in de hand van de cliënt. Deze voelt daardoor precies wanneer de hond een hoek maakt of anderszins een afwijkende beweging maakt.”

Zowel de geleidehond als de begeleider hebben dus al hun aandacht en concentratie nodig om zich veilig en goed door het verkeer te begeven. Daarom is het ook zo belangrijk de geleidehond niet af te leiden of uit zijn concentratie te halen.
Bij hondentraining is het over het algemeen de bedoeling dat een hond alle commando’s zondermeer opvolgt en uitvoert. Bij een geleidehond gaat dat niet altijd op. In principe voert de geleidehond de hem gegeven commando’s uit, behalve wanneer deze een gevaar voor de begeleider of hen beiden opleveren, dan moet de hond het commando weigeren en soms zelfs initiatieven nemen om de veiligheid te waarborgen.
Bij het oversteken is het dus de taak van de begeleider zich goed te oriënteren en te luisteren of hij kan oversteken. (verkeersbewegingen en/of de rateltikker) Door tevens een blindenstok zichtbaar te houden kunnen anderen weten dat de begeleider slecht ziet of blind is. Zij kunnen daar dan rekening mee houden. Moeten zelfs stoppen volgens de verkeerswet. Een horizontaal opgeheven blindenstok is gelijk aan een rood verkeerslicht. Wanneer de begeleider van mening is dat oversteken veilig is, wordt het commando voor oversteken gegeven. Komt er toch verkeer aan, dan moet de geleidehond dit commando weigeren. De begeleider blijft uiteindelijk zelf altijd verantwoordelijk. Er was daarom een minimum leeftijd van 18 jaar voor een begeleider, recent is dit verlaagd naar 16 jaar.

Dat een geleidehond soms wel eens een missertje heeft, houdt het spannend en maakt dat je blijft trainen. Goed geleidewerk is een continu leerproces. Ook als de hond eenmaal is opgeleid, blijft hij leren. Bijv. nieuwe routes, maar ook het bijhouden van wat hij ooit allemaal in de opleiding geleerd heeft valt onder dat leerproces.
Het is trouwens dan altijd ook nog de vraag of ik die misser veroorzaakt heb of dat Nick die misser maakt. Ook een hond is immers een levend wezen en maakt dus ook wel zijn foutjes net als wij. Dat het in mijn geval dan een wisselend contact oplevert met een bord of een ladder is dan niet echt prettig, maar it ‘’s all in the game! De keren dat Nick me juist tegen aanvaringen met palen, fietsen, muren en andere obstakels behoedt zijn veel talrijker! Waar wil je de blik op richten? Op één missertje of op honderd keer dat hij het goed doet? Vaak zal Nick me zelfs behoed hebben voor iets waarvan ik me nooit bewust zal zijn omdat het goed gegaan is en ik het daarom niet gemerkt/gezien heb. Het is een erg lieve, leuke hond die echt een maatje voor me is en trouwens voor ons hele gezin! Het is genieten en een feest om met Nick in functie te lopen! Ik hoef het woord werken maar te noemen of Nick staat al gelijk bij de deur. Wanneer hij dan het tuig om krijgt wordt hij gelijk heel serieus en geconcentreerd. Hij kijkt recht vooruit en kwispelt wat ingetogener en wacht rustig de commando’s af. Door zijn sterk geheugen weet hij precies de route. Het kost me soms wat overtuigingskracht om af te wijken van die route, omdat ik dan naar een andere winkel wil die net in een andere straat is. Vandaag kreeg ik weer diverse keren complimenten dat Nick er zo goed uitziet. Iemand zei vanmiddag zelfs letterlijk: “Ik mag wel even zeggen, dat uw hond zo mooi getrimd is.” Ik antwoordde dat ik het compliment zou overbrengen aan het baasje van de vader van Nick.

Jaap.

Het gaat al een stuk beter tussen Nick en de Shelties. Eén van hen ligt regelmatig samen met Nick op het kussen te slapen. Wanneer de Shelties samen aan het spelen zijn, gaat Nick er op af en vermaakt zichzelf dan met een lap, bot of speelfles.
Vaak kijken ze gedrieën naast elkaar door het raam wanneer we thuiskomen. Een mooi gezicht.
Gisteren was onze jongste dochter jarig. Gebruikelijk is dan bij ons dat we gezamenlijk “Er is er één jarig” en “Lang zal ze leven” zingen. De Shelties doen dan naar hartelust mee zo in de vroege morgen.
Onze kinderen vinden het nog steeds leuk om mee te maken. Daarom kwam onze oudste dochter, die al op kamers woont, bewust haar verjaardagochtend twee weken geleden thuis vieren.
Nick wist toen nog niet goed raad met die herrie. Hij ging kijken bij het raam en in de keuken of er mogelijk iemand aankwam. Waarom zouden anders die Shelties zo blaffen?
Gisteren besloot hij op zijn manier met hen mee te doen en begon te springen en zwaaide met zijn staart tegen mijn koffie. Je kon merken dat hij dit voor hem nieuwe ritueel al herkende.

Zojuist ben ik met Nick aan de andere kant van de stad naar een park geweest. Met de beugel heen en terug als werkoefening en tevens natuurlijk omdat ik de route niet zonder zijn hulp kan vinden.
In het park wilde ik Nick even lekker laten rennen. Eerst was ik vergeten Nick het belletje om te doen.
Ik dacht: Nick is nu net los en zal echt niet gelijk terugkomen, maar hij kwam toch meteen toen ik hem riep. Dat leverde hem natuurlijk wat lekkers op. Ik kon daarna het belletje aan zijn halsband doen, zodat ik enigszins wist waar hij uithing. Soms moest ik me even verstoppen achter een boom of een garage om hem weer bij mij in de buurt te laten komen, maar over het algemeen kwam hij toch al een stuk gemakkelijker bij me terug. Hij kreeg weer bewonderende lofuitingen van anderen, dat hij zo””n mooie hond is en daar groei ik wel van!

10 maart
Vorige week zijn mijn vrouw en ik met Nick naar het bos geweest. Eigenlijk mochten honden daar niet los. Ik heb altijd gedacht dat het broedseizoen de reden daarvoor was. Met onze Shelties hebben we nooit een belevenis gehad met bosbewoners. Shelties zijn herders dus die blijven in de buurt van het gezin en zullen hun mensen steeds bij elkaar proberen te houden.
Nick is een Golden en daarbij ook nog eens gefokt in een kennel waar ze veel aan jacht doen heb ik begrepen. Dat bleek dan ook wel.
Nick en wij genoten van de wandeling en wij bleven netjes op de paden. Nick ging wel eens even wat snuffen buiten de paden. We lieten hem lekker begaan. Hij loopt immers al vaak genoeg aan een lijn of beugel, dus mag hij nu wel eens echt vrij rond rennen. We kwamen op een mooie open plek, het gras was bezaaid met molshopen. Nick zocht er heel bewust één uit en begon heftig te graven. Wanneer ik met mijn blindenstok even in de gegraven kuil prikte, hervatte Nick weer ijverig zijn graafwerk. De mol zal vast in de vele gangen zijn heil gezocht hebben. Ondanks de kou wilde Nick toch even zwemmen in een helder watertje dat door het bos stroomde. Hij genoot zichtbaar. Op een gegeven moment was Nick wat langer uit beeld. Ik riep hem, maar hij kwam niet direct. Wij keken achterom het pad af en verwachtten dat Nick wel uit de strook bos zou verschijnen. Mijn vrouw zag echter een ree het pad oversteken het echte bos in en even later volgde Nick ook. Na nog een keer roepen ging Nick over het pad richting ons. Een stukje verderop ging hij opnieuw dezelfde strook bos tussen ons pad en de weg in. Kort daarna staken er nu zelfs twee reeën het pad over richting bos. ‘Snuiver’ Nick rook kennelijk sporen van de reeën en kon ze daarom vinden en op klaar lichte dag om 14.00 uur tevoorschijn laten komen. Toen begrepen wij waarom het gewenst was dat honden aan de lijn moesten. Omdat Nick de reeën niet echt opjoeg door er hard achteraan te lopen, leek dit ons in zijn situatie geen kwaad te kunnen. We riepen zijn naam en daar kwam hij ook uit de strook bos. Wanneer je in het bos dus wild wilt zien, moet je met Nick op stap gaan. Hij zoekt ze wel op. Jammer dat we geen fotocamera bij ons hadden.

De dag erna dacht ik: “Nick is nu meer op ons gericht en komt netjes terug wanneer je hem roept. Ik kan hem wel in de omgeving, waar geen auto’s zijn, los laten lopen.” Dus ik op pad met Nick. Toen we in het gebied kwamen waar hij los kon, heb ik hem vrij gegeven. Nu was ik dus samen met hem zonder iemand die goed kon zien. Van tijd tot tijd stoof Nick langs me heen. Dan passeerde ik hem weer als hij even aan het graven was. Bij een kruising van paden wist ik niet goed welke kant ik uit moest. Ook wilde ik Nick dichterbij hebben, zodat ik wist dat hij in de gaten had welk pad ik had genomen. Aan een meneer, die net langs kwam, kon ik de juiste richting vragen. Ook zag hij Nick op verre afstand. Hij bood aan om hem te gaan halen. Ik riep nog eens zijn naam en daarop kwam hij aangerend. Wij weer samen verder. Toen was hij opeens bij mij weg. Ik riep hem. Iemand anders zei dat hij aan de andere kant van de sloot liep. Een eindje verder was een modderig dammetje waar ik stil bleef staan en hem riep. De persoon die me verteld had dat hij aan de overkant liep, zei dat de hond lekker aan het graven en rollen was. Na het ijs hadden de reigers de dode vissen op het land gegooid en die zagen er niet fris meer uit. Ook Nick trouwens niet. Toen hij door twee jongens uiteindelijk tegemoet gelopen werd om hem te halen, kwam hij toch uit eigen beweging naar mij toe. Ik heb hem maar aangelijnd en ben richting huis gegaan. Onderweg ging Nick langs de weg nog even uit een sloot drinken en ging er zelfs helemaal maar in. Leek me niet verkeerd want dan werd hij gelijk wat schoon dacht ik.
Thuis voor de zekerheid toch maar even achterom en Nick in de tuin gelaten, zodat mijn vrouw eerst even kon kijken of hij wel schoon genoeg was om naar binnen te gaan.
Mijn vrouw zag dat Nick er echt niet uitzag. Hij moest eerst echt in bad. Dus heb ik hem twee keer in de shampoo gezet en flink gewassen voordat hij er eindelijk weer wat toonbaar uitzag. Nu we toch aan het wassen waren mochten die twee Shelties ook wel eens een wasbeurtje krijgen.

Dit vind ik echt niet leuk baas!

ba-ba-ba-dderen!

2 schone slapers...

Waar zou Nick toch van dromen?

Hoe blij kan een mens zijn….
Op mijn mobieltje kreeg ik maandag een klein fotootje binnen.
Mijn dag kon niet meer stuk. Op het fotootje herkende ik onze grote vriend Lucky. Hij liep in de beugel!
Dit betekent dat hij wordt afgetraind, dat de testfase alweer voorbij is! Geweldig nieuws.
‘’s Avonds kwam er een mailtje van Marlia binnen. Zij traint Lucky nu. Ze vertelde, dat hij al naast en in de beugel kan stappen. Maandag heeft ze voor het eerst even rustig het “vooraan” geoefend. Dat ging voor de eerste keer heel behoorlijk, schrijft ze. Vandaar dat ze even op haar mobieltje een foto heeft laten maken door een collega….
Echt goed nieuws!
Fijn dat we zo een beetje op de hoogte blijven.
Marlia had al eerder gemaild “Het gaat goed met Lucky!!!” en “Lucky doet het goed in de stad. Soms iets gevoelig voor geluiden maar wel herstel. Prima dus! Ook op het station ging het uitstekend!”
Met elk berichtje was ik blij…
Het valt niet mee om altijd stoer te zijn …
Gelukkig wist ik dat Marlia alle knuffels doorgaf aan onze vriend.

Maar vanavond drinken Frans en ik eentje op Lucky!
Want pffff ook alle uitslagen zijn binnen… Yes, alles is goed, zowel heupen als ellebogen!!
ED vrij en HD A norbergwaarde 40, beter kan niet. Echt super mooi.

So far so good!

Lieve Lucky, Marlia moet je morgen een extra vette knuffel geven van Frans en mij!

We kijken nog een keer op You tube naar het filmpje “Nick walks the line” en zingen er zachtjes het prachtige liedje “I walk the line” van Johnny Cash bij….
Denken ontroerd, Nick en Lucky: “Keep your eyes open all the time….”

Sietske

1 maart 2010

Vanmorgen zijn Nick en ik als oefening maar eens naar mijn voormalige werkplek geweest.
Op weg daarheen moesten we langs een huis waar flink geklust werd. Nick hield in en geleidde me naar rechts op het brede trottoir. Ik gaf me aan hem over, ondanks dat ik niet wist wat er loos was.
Ik moedigde hem aan met “Zoek vooraan”.
Toen we er voorbij waren, wilde ik toch wel even weten wat er aan de hand was.
Wij op ons gemak omgekeerd en terug.
Er bleek een rooster in de vorm van een loopplank schuin het huis in te liggen…..
We hebben de situatie herhaald met beloning en de woorden: “Wat een knappe hond heb ik!”

Toen we in het gebouw waren, gingen we met de lift naar de eerste verdieping. Daar hebben we de oud collega’s opgezocht en ik kreeg een kop koffie. Voor Nick was er een bruine labrador in functie als hulphond. Lekker om mee te spelen.
Een oud collega vroeg me om samen even naar de rookruimte te gaan.
We ontdekten een handigheidje dat, zover ik weet, geen officieel commando is.
Ik vroeg Nick om Wim te volgen, met “Volg Wim!” Hij deed dat zonder verdere aanwijzingen door een gangetje, om een buffet heen, door de rookvrije ruimte, door een glazen deur naar de rookruimte tot het tafeltje waar we samen gingen zitten.
Dit nieuwe kunstje houd ik erin als het even kan. Lijkt me ook handig als toepassing wanneer iemand onderweg me de weg wil wijzen om een ingewikkeld obstakel heen of zo. Dat voorkomt getrek aan mij of aan de beugel. Korte instructie voor degene die helpt en voor Nick alleen: “Volg maar!” Of “Volg meneer of mevrouw!”
Het commando volg kende Nick al wanneer hij naast me loopt aan de riem. Nu paste ik dat gecombineerd toe met de beugel en iemand anders. Misschien was het een toevalstreffer. Dat gaan we dan nog ervaren, maar het was wel leuk. Het was genieten, dat Nick het gelijk snapte! Zie je wel dat het een knappe hond is!